ჩვენ ვყიდით ხის მასალას

  აგიშენებთ ხის სახლებს

  574 032020, მექანიზაციის 1

ფიჭვი ქართულ ლიტერატურაში

ფიჭვი ქართულ ლიტერატურაში

 

ფიჭვის სიდიადე არც დიდებულ ქართველ ავტორებს გამორჩენიათ.  ქართულ ლიტერატურაში არაერთი სტრიქონია ფიჭვისადმი მიძღვნილი. ფიჭვის სიძლიერეს უსვამს ხაზს  გალაკტიონ ტაბიძე ლექსში „ავდარი“, სადაც  აღწერილია საშინელი ტალღები და გრიგალი, თალხით შემოსილი ცა, გრიგალის დროს აჭრიალებული მაღალი ფიჭვები, ტყვიისფერ ნატბორში დატყვევებული მთვარე...

„ცასაც ჩაუცვამს თალხები

ტყვიისფრად ჩანარიგალი.

ნაპირთან გადატყდომის დროს

ჭრიალებს ფიჭვი მაღალი,

ელვამ კვლავ უნდა იელვოს,

გრგვინვამ ჰკრას მეხი ახალი.

ტყვე ტყვიისფერი ნატბორის,

გაქანებულად მგლოვარე,

ხანდახან ღრუბელთა შორის

გამოანათებს მთოვარე.

და განათდება უეცრად

გაოხრებული, პარტახი,

უეზოოდ და უეწროდ

ოხრად შთენილი ჩარდახი“...

 

 

ახალგაზრდა უნიჭიერესი  მწერლის, დათია ბადალაშვილის კალამს ეკუთვნის მოთხრობა „ფიჭვები შორს იყო“, რომელიც ამ ცხოვრების ავ-კარგიანობაზე, ადამინების ყოფაზე და მათ საბოლოო სამყოფელზე დაგაფიქრებთ.

„როგორ შეიძლება კაცი თებერვალში მზეს დაემდუროს, ნუ აცხუნებო? მაგრამ მაჭერდა სასმელით გახურებულ შუბლზე. ფიჭვები შორს იყო, ამიტომ მივწექი საფლავის გვერდზე და მივეხუტე ცხელი შუბლით ცივ მიწას. მოედო სასმელი გადაღმერთილსაც, ვერ ჩადის მიწის ამოსაყრელად საფლავში, თუ ჩადის, ვეღარ ამოდის.

ბოლოჯერღა ჩავედი დაბლა და მივეზომე ნიკაპით, გავუსწორდი უკვე.

მოვრჩით.

წერაქვი მხარზე გავიდე და ჩამოვუარე მიწას ამოფარებულებს.

როგორ არ უხდება ქვაზე დახატული ლამაზი სურათი ჭიისგან შეჭმულ მკვდარს…

მივხვდი, როგორი უნდა იყოს ჩემი საფლავი – უბრალო, გათლილი ლოდი, გვარი და სახელი“.

 

ბავშვობის სახლს და ეზოს იხსენებს მწერალი პაატა ცანკაშვილი ლექსში „ფიჭვი“. მწერალს აგონდება წარსული, ფიჭვის ხეები და ტკბილ მოგონებებს ეძლევა.

„სულ შვიდი ფიჭვი გვედგა ეზოში.

ერთი სიმაღლე ჰქონდათ, ერთსა და იმავე ვარსკვლავებს აჰყურებდნენ.

ღამღამობით.

როცა ადამიანები უმწეოდ ხუჭავდნენ თვალებს და ძილს ეძლეოდნენ,

იმათ არ ეძინათ.

ღამღამობითაც გამიგია ჩამოვარდნილი გირჩის ხმა.

დიდრონი, ჯიშიანი გირჩები სცვიოდათ.

ჩვენ ვაგროვებდით ხოლმე.

იმ გირჩებით ვანთებდით ღუმელში ცეცხლს.

ჩაიშლებოდა გირჩები ღადრად და მერე შეშა აბრიალდებოდა,

ოთახი თბებოდა, ფანჯრები იორთქლებოდა.

გადავუსვამდი ფანჯარას თითებს,

მივადებდი ცივ მინას ცხვირს,

შემცივდებოდა ცხვირზეც და ტუჩებზეც.

მერე შევაჩვევდი სიბნელეს თვალს.

და ვიგრძნობდი დათოვლილი ტოტების სიმძიმეს.

ხოლო შვიდთაგან ერთს ტოტები უფრო ზემოთ ჰქონდა აჭრილი.

და მასში სხვა გრძნობა იყო შენივთული.

ეს გრძნობა იყო რამდენადაც იდუმალი, იმდენადვე ძვირფასი,

ეს გრძნობა იყო მხოლოდ ჩემი“...

 

შენ ხომ არ გახსენდება მოთხრობა, ჩანახატი, თუ ნოველა ფიჭვის შესახებ. გაგვიზიარე კოენტარებში.

 

* მონიშნული ველების შევსება აუცილებელია. მადლობა რომ გვსტუმრობთ